Mercy Falls i okoliczne lasy. Mróz i biały puch. Zwyczajna nastolatka Grace i ...wilkołaki. Magiczna opowieść o miłości, osamotnieniu, ale także akceptacji tego, co przynosi nam los – skomplikowanej rzeczywistości. To niezwykła powieść, która urzekła mnie, oczarowała i sprawiła, że wsiąknęłam w historię bez reszty. Delektowałam się każdą stroną książki – wręcz dawkowałam sobie te magiczne chwile, czytając kilkadziesiąt stron dziennie. Rzadko mi się to zdarza, ale w przypadku tej lektury z jednej strony miałam ochotę poświęcić jej całą noc i pochłonąć ją w całości. Z drugiej strony zwyciężyło pragnienie cieszenia się każdym zdaniem powieści jak najdłużej. Tak było w przypadku pierwszej części trylogii o wilkołakach z Mercy Falls – „Drżeniu”. 

„Niepokój” - drugi tom trylogii o niezwykłej miłości pomiędzy Samem i Grace wprowadził mnie w cieplejsze klimaty. Zbliża się wiosna, a samopoczucie Grace nie jest najlepsze. Nawracające migreny, wysoka gorączka i dziwne przeczucia towarzyszą bohaterce coraz częściej. Związek Grace i Sama rozkwita, jednak rodzice dziewczyny podchodzą do niego bardzo sceptycznie. Sam stara się realizować swoje zobowiązania i opiekuje się sforą, do której dołącza nowy wilk. Tajemnica, jaką w sobie nosi dodaje mu uroku. „Niepokój” okazał się równie absorbujący jak "Drżenie". Opowieść absolutnie nie nużyła, a wręcz przeciwnie czytałam ją z zapartym tchem.

Nie wiedziałam czego mogę spodziewać się po ostatniej, trzeciej części trylogii zatytułowanej „Ukojenie”. Z pewnością oczekiwałam wyjaśnienia się losów naszych bohaterów. I absolutnie chciałam, by historia porwała mnie chociaż w takim samym stopniu jak w przypadku poprzednich części. Czy autorce należą się brawa?

W ostatniej części trylogii autorka zdecydowała się rozwinąć wątki poboczne, które pojawiły się w poprzednich częściach. Wcześniej jedynie mieliśmy okazję poznać niewielki zarys danej sytuacji, tutaj zdarzenie zostaje nakreślone już dokładniej. Według mnie to świetny pomysł. Przede wszystkim wywołuje w czytelniku nieodpartą ciekawość poznania dalszego ciągu, a ponadto stanowi świeży element wprowadzający nutę orzeźwienia zapobiegającą znużeniu treściami już dotąd opisywanymi. Co więcej, w "Ukojeniu" znajdziemy także całkiem nowe motywy odgrywające znaczącą rolę w opowieści. Kolejny plus dla pisarki. Moje zainteresowanie rosło z każdą przeczytaną stroną powieści, a wraz z pojawieniem się następnych wątków było ono jeszcze większe.

Warto wspomnieć o zabiegu retrospekcji zastosowanym przez pisarkę w "Ukojeniu". Technika ta umożliwia czytelnikowi dokładniejsze poznanie bohaterów, tutaj pomaga też wyjaśnić pewne wydarzenia i niewątpliwie wzbogaca treść. W ostatniej części trylogii to Sam błądzi myślami w przeszłości. Powraca nie tylko do swoich dziecięcych lat, ale także chwil spędzonych z Beckiem.

Bohaterowie „Ukojenia” to przede wszystkim już dobrze znani czytelnikowi Grace i Sam. Ich postaci już świetnie wykreowane przez autorkę w "Drżeniu" i "Niepokoju" nadal ewoluują. Obserwujemy jak wraz z następującymi wydarzeniami charakter głównych bohaterów ulega transformacji. Celowo nie zdradzam szczegółów dotyczących przemiany postaci, by nie zepsuć przyjemności czytania. Wspomnę jednak, że postać Grace najbardziej spodobała mi się właśnie z "Ukojenia". Sam nadal fascynuje się poezją, której fragmenty autorka umieszcza na kartach powieści. Romantyczny jak zawsze chłopak przywołuje w pamięci piękne wersy powodujące być może nawet zadumę u niejednego czytelnika.

W „Ukojeniu” nie brak również Cole'a i Isabel, obok Grace i Sama, pełniących teraz funkcje głównych bohaterów. Jednostki spełniające dotąd role drugo i trzecioplanowe pojawiają się w opowieści częściej. Wyłaniają się zza mgły i stanowią nieodłączną część historii.

„Ukojenie” to magiczna księga, w której nadal takie wartości jak miłość, przyjaźń, zaufanie i oddanie spełniają nadrzędne role. Maggie Stiefvater stanęła na wysokości zadania i utkała niebywale fascynującą kontynuację opowieści o Grace i Samie. „Ukojenie” okazała się być fenomenalna. Pełna magii, niespodziewanych zwrotów akcji i niesztampowych rozwiązań wątków już wcześniej poruszonych. Powieść elektryzuje i wciąga. To smakowity kąsek dla tych, którzy pokochali wilkołaki z Mercy Falls. Gwarantuje kolejne niezapomniane godziny w ich towarzystwie. Tych, którzy nie mieli jeszcze okazji poznać historii miłości Grace i Sama, zachęcam do sięgnięcia po tą sagę. Nie będziecie żałować. Gorąco polecam!

„Niepokój” to drugi tom trylogii o pięknej miłości pomiędzy Samem i Grace pióra Maggie Stiefvater. Zbliża się wiosna, a samopoczucie Grace nie jest najlepsze. Nawracające migreny, wysoka gorączka i dziwne przeczucia towarzyszą bohaterce coraz częściej. Związek Grace i Sama rozkwita, jednak rodzice dziewczyny podchodzą do niego bardzo sceptycznie. Sam stara się realizować swoje zobowiązania i opiekuje się sforą, do której dołącza nowy wilk. Tajemnica, jaką w sobie nosi dodaje mu uroku. Co przydarzy się w drugiej części bestsellerowej trylogii o wilkołakach z Mercy Falls amerykańskiej pisarki? Zdradzę tylko, że ich dalsze losy są naprawdę intrygujące.

Największym atutem powieści jest narracja. Autorka decyduje się na narrację pierwszoosobową, podobnie jak było w przypadku "Drżenia". Tutaj jednak do grona narratorów dołącza jeszcze dwóch innych bohaterów. Dzięki takiemu zabiegowi czytelnik ma możliwość wnikliwego poznania wydarzeń. Narracja prowadzona z czterech perspektyw ułatwia także odbieranie emocji postaci. Historia opowiedziana przez pryzmat czterech narratorów staje się pełniejsza i niewątpliwie zawiera więcej szczegółów dzięki którym powstający w głowie czytelnika obraz układa się zgrabnie w jedną, perfekcyjną całość. Ponadto idealnie oddziałowuje na czytelnika pomagając mu poczuć klimat powieści. Bardzo podobał mi się ten zabieg, a na narrację z perspektywy Isabel i Cole'a czekałam z zapartym tchem.

Bohaterowie „Niepokoju” są bardzo dobrze wykreowani. To postacie wielowymiarowe, których charakter ewoluuje wraz z rozwojem akcji, a odbiorca poznaje daną postać krok po kroku, bez pośpiechu. Postacie są żywe, barwne i ciekawe. Każdy prezentuje inną osobowość, co wprowadza element urozmaicenia. Dużym plusem jest wspomniany wyżej rozwój bohaterów. Na tle wydarzeń opisywanych w książce, nasi bohaterowie przechodzą zauważalne przemiany, które dla jednych okazują się być pozytywne, dla innych wręcz przeciwnie.

Akcja drugiej części trylogii o wilkołakach z Mercy Falls mknie z porównywalną prędkością jak „Drżenie”. Nadal możemy cieszyć się dość stonowanym tempem, które jednak nie nuży. Mi taki rytm jak najbardziej odpowiadał. Ton powieści fantastycznie współgra z opisywanymi wydarzeniami. Czytanie powieści bardziej przypominało delektowanie się każdą stroną, przemyśleniami postaci i przedstawianymi zdarzeniami. Wątki poboczne nadal odgrywają w powieści niemałą rolę i nie są wcale mniej interesujące niż wątek główny.

 

Na uwagę zasługuje również oprawa graficzna przypominająca po trosze „Drżenie”. Okładka jest równie elektryzująca. Przedstawia wilczą postać Sama w towarzystwie Grace z papierowym żurawiem w dłoni. Na drugim planie widzimy jeszcze dwie inne postacie - najprawdopodobniej Isabel i Cole’a. Zimowy klimat dopełnia całości.

Maggie Stiefvater kolejny raz wykazała się swoimi pisarskimi umiejętnościami. Zaskakujące pomysły, ciekawe zwroty akcji i zainteresowanie jakie potrafi wzbudzić u czytelnika to niewątpliwie wielkie plusy. W powieści autorki niezwykłej trylogii o wilkołakach nie brak również emocji. Co więcej, poruszane przez pisarkę istotne kwestie takie jak rodzina, przyjaźń i miłość świetnie komponują się w całej opowieści. „Niepokój” to wspaniała książka przepełniona magicznym uczuciem pomiędzy dwojgiem ludzi, których żadna siła nie powstrzyma przed wspólnym życiem. Jestem niezwykle ciekawa dalszych losów bohaterów i już nie mogę doczekać się spotkania z nimi w trzeciej części trylogii!

______________________________________________________

Miasteczko Mercy Falls i piękne lasy. Mróz i biały puch. Zwyczajna nastolatka Grace i ...wilkołaki. Magiczna opowieść o miłości, osamotnieniu, ale także akceptacji tego, co przynosi nam los – skomplikowanej rzeczywistości. To niezwykła powieść, która urzekła mnie, oczarowała i sprawiła, że wsiąknęłam w historię bez reszty. Delektowałam się każdą stroną książki – wręcz dawkowałam sobie te magiczne chwile, czytając kilkadziesiąt stron dziennie. Rzadko mi się to zdarza, ale w przypadku tej lektury z jednej strony miałam ochotę poświęcić jej całą noc i pochłonąć ją w całości. Z drugiej jednak strony zwyciężyło pragnienie cieszenia się każdym zdaniem powieści jak najdłużej. Co takiego ma w sobie "Drżenie"?

„Drżenie” to pierwsza część trylogii o wilkołakach z Mercy Falls autorstwa Maggie Steifvater. Na uwagę niewątpliwie zasługuje fantastyczna oprawa graficzna książki. Biel poraża – symbolizuje zimno przewijające się w powieści, i elementy czerwieni, które można odczytać jako gorące uczucie będące głównym tematem powieści.

Akcja „Drżenia” toczy się w Mercy Falls. Główną bohaterką jest Grace w dzieciństwa zaatakowana przez sforę wilków. Przed swoim domem bardzo często widuje wilka o tajemniczych oczach. Pewnego dnia w spokojnym dotąd miasteczku ma miejsce niepokojące wydarzenie. Jack – szkolny kolega Grace zostaje zagryziony przez dzikie zwierzę. Chłopak znika. Trwają poszukiwania, a Grace odkrywa prawdę o odwiedzającym ją wilku. Te i inne tajemnice kryje "Drżenie".

Intrygująca, dobrze dopracowana fabuła oraz ciekawa technika narracji wprowadzona przez autorkę są zdecydowanym plusem powieści. Narracja podzielona na dwóch głównych bohaterów – Grace i Sama bez wątpienia sprawia, że lektura książki nie jest nużąca, a wręcz przeciwnie sprzyja wzbudzeniu zaciekawienia czytelnika. Język powieści jest niesamowity. To absorbująca powieść, w której każde zdanie jest przemyślane a całość świetnie skomponowana. Choć tematem przewodnim „Drżenia” jest trudna miłość Grace – śmiertelniczki i Sama – wilka. Czytelnik wspólnie z postaciami doświadcza bólu i cierpienia jakie towarzyszą uczuciu tej dwójki, ale również przeżywa z nimi te radosne chwile zatracenia.

To urzekająca powieść. Nie spodziewałam się, że wywrze na mnie tak ogromnie pozytywne wrażenie. Byłam bardziej przekonana, że jest to tytuł przeznaczony dla nastoletnich czytelniczek. Od pierwszych stron opowieść mnie porwała. Niesztampowa fabuła i przyciągający swoją innością bohaterowie. Dodatkowo pełen wachlarz emocji, które licznie będą się pojawiały podczas lektury pierwszego tomu opowieści o wilkołakach z Mercy Falls. Polecam tą magiczną opowieść wszystkim, a sama już niebawem sięgnę po kolejny tom tej nadzwyczajnej historii.

___________________________________________